Ὁ Εὐλογητός
|
Πάσης ἀκολουθίας τὴν ἔναρξιν ποιεῖται ὁ ἱερεὺς διὰ τῆς εὐλογήσεως, ἤτοι διὰ τῆς ἐκφωνήσεως τοῦ, Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἤτις καὶ εὐλογητὸς καλεῖται. Ἐκτὸς τοῦ εὐλογητοῦ εἴς τινας ἀκολουθίας καὶ περιστάσεις ἐκφωνεῖται ὐπὸ τοῦ ἱερέως τό, Δόξα τῇ Ἁγίᾳ καὶ ὁμοουσίῳ καὶ ζωοποιῷ καὶ ἀδιαιρέτῳ Τριάδι πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Πρὸ δὲ τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Λειτουργίας, τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Γάμου ἐφωνεῖται τό, Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμφότερα δὲ ταῦτα ἐπέχουσι τόπον εὐλογητοῦ. |
Δανειστήκαμε τὸ ἀνωτέρω ἀπὸ τὴν ἐξῆς ἀναφορά:
Ἀπὸ τὸν Πρόλογο τοῦ ἐν λόγῳ Τυπικοῦ: «Ἡμεῖς, ἀποτολμῶντες τὴν σύνταξιν τοῦ ἀνὰ χεῖρας, δὲν ἐπιθυμοῦμεν οὔτε καινοτόμοι οὔτε νεωτερισταὶ νὰ φανῶμεν κανονίζοντες νέας τινὰς διατάξεις, ἀλλ’ οὐδὲν ἄλλο πράττομεν, ἤ, στηριζόμενοι εἰς τὸ ῥηθὲν Τυπικὸν τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Σάββα ἀφ’ ἑνός, καὶ εἰς τὰ ὑπὸ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐκδοθέντα τοιαῦτα (ταῦτα δέ εἰσι, τὸ ὑπὸ τοῦ Κωνσταντίνου Πρωτοψάλτου ἐκδοθὲν καὶ τὸ ὑπὸ τοῦ Γεωργίου Βιολάκη) ἀφ’ ἐτέρου, τέλος δὲ τὰς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τηρουμένας τυπικὰς διατάξεις καὶ τὴν ἐκ παίδων πεῖραν ἡμῶν ὁδηγοὺς ἔχοντες, ἐκτίθεμεν σαφῶς καὶ ἐπακριβῶς πᾶσαν τυπικὴν διάταξιν, ἵνα μὴ ὁ ἀναγνώστης μένῃ ἐν ἀμφιβολίᾳ καὶ διὰ τὰς ἐλαχίστας τῶν λεπτομερειῶν».