Χοροί
|
Οἱ χοροὶ εἰσὶ δύο, ὁ δεξιὸς καὶ ὁ ἀριστερός. Ἐκ τούτων ὁ δεξιὸς σήμερον θεωρεῖται ὁ πρῶτος χορός, καὶ ὁ ἀριστερὸς ὁ δεύτερος. Εἰς παλαιοτέραν ἐποχὴν τὰ πρωτεῖα εἶχον ἐναλλὰξ οἱ χοροὶ ἀνὰ μίαν ἑβδομάδα ἕκαστος, ἤτοι ὧν ἐποιεῖτο τὴν ἀρχὴν ὁ δεξιὸς τὴν μίαν ἑβδομάδα, τῶν αὐτῶν ἤρχετο ὁ ἀριστερὸς τὴν ἑπομένην [Α: μακάρι νὰ ἐπιστρέψουμε σὲ αὐτὴν τὴν εὐλογημένη καὶ ταπεινὴ πρακτική]. Λείψανον τῆς τάξεως ταύτης ἀπέμεινε σήμερον τὸ ἐν τῷ μικρῷ ἑσπερινῷ γινόμενον, ἐν ᾧ ἔχει τὰ πρωτεῖα ὁ ἀριστερὸς χορός, ἐν δὲ τῷ μεγάλῳ ἑσπερινῷ ὁ δεξιός. |
Δανειστήκαμε τὸ ἀνωτέρω ἀπὸ τὴν ἐξῆς ἀναφορά:
Ἀπὸ τὸν Πρόλογο τοῦ ἐν λόγῳ Τυπικοῦ: «Ἡμεῖς, ἀποτολμῶντες τὴν σύνταξιν τοῦ ἀνὰ χεῖρας, δὲν ἐπιθυμοῦμεν οὔτε καινοτόμοι οὔτε νεωτερισταὶ νὰ φανῶμεν κανονίζοντες νέας τινὰς διατάξεις, ἀλλ’ οὐδὲν ἄλλο πράττομεν, ἤ, στηριζόμενοι εἰς τὸ ῥηθὲν Τυπικὸν τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Σάββα ἀφ’ ἑνός, καὶ εἰς τὰ ὑπὸ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας ἐκδοθέντα τοιαῦτα (ταῦτα δέ εἰσι, τὸ ὑπὸ τοῦ Κωνσταντίνου Πρωτοψάλτου ἐκδοθὲν καὶ τὸ ὑπὸ τοῦ Γεωργίου Βιολάκη) ἀφ’ ἐτέρου, τέλος δὲ τὰς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τηρουμένας τυπικὰς διατάξεις καὶ τὴν ἐκ παίδων πεῖραν ἡμῶν ὁδηγοὺς ἔχοντες, ἐκτίθεμεν σαφῶς καὶ ἐπακριβῶς πᾶσαν τυπικὴν διάταξιν, ἵνα μὴ ὁ ἀναγνώστης μένῃ ἐν ἀμφιβολίᾳ καὶ διὰ τὰς ἐλαχίστας τῶν λεπτομερειῶν».